Georgian (Georgia)English (United Kingdom)

ყოველწლიური სულიერი მოგზაურობა დიდმარხვაში და განსაკუთრებით კი ვნების კვირაში, როდესაც მაცხოვრის გაცემას, ჯვარცმას, სიკვდილსა და დაფვლას ვიხსენებთ, რომელიც უფლის აღდგომის დიდებული დღესასწაულით გვირგვინდება, კვლავ გვაძლევს საშუალებას ჩავუფიქრდეთ ღმერთის ძის განკაცებისა და ცოდვით დაცემული კაცთა მოდგმის გამოხსნის საიდუმლოებებს. რა თქმა უნდა, ყველაფერ ამასთან მჭიდრო კავშირშია ადამიანური სიცოცხლის საიდუმლო, რომელიც ცოდვის, ტანჯვისა და სიკვდილის საშინელი რეალობის კონტექსტში მიმდინარეობს და რასაც ვერც ერთი ჩვენგანი თავს ვერ დააღწევს იმის გარეშე, რაც უფალმა ჯვარზე სიკვდილითა და აღდგომით ჩვენთვის აღასრულა.

AddThis Social Bookmark Button

ბოლოს განახლდა (SUNDAY, 16 OCTOBER 2011 16:31)

დაწვრილებით...

 

ჩვენ უნდა განვიხილოთ ის განყოფა, რომელიც მოხდა ბერძნულ და ლათინურ აზრს შორის ეკლესიის ადრეულ ეპოქაში. მართალია, ეს განყოფა არასდროს ყოფილა სრული და აბსოლუტური, მაგრამ მისი გავლენა ქრისტიანობის ბედზე განუზომელი იყო. ერთი გონებამახვილური შენიშვნის თანახმად, ადამიანს ენა მიცემული აქვს, როგორც ურთიერთობის საშუალება, მაგრამ მას იზოლაციის საშუალებად უფრო იყენებენ. საშინელი სიმართლე ძევს ბაბილონის გოდლის ამბავში. საერთო ენა მართლაც დაიკარგა და ეს ნიშნავს, რომ დაიკარგა სწორედ საერთო აზრი, ვინაიდან თვით ენაა იდეათა სისტემა. ენის პრობლემა მნიშვნელოვანი იყო ადრეული ეკლესიისთვის. საჭირო იყო მსოფლიოში სახარების გავრცელება, კეთილი ამბის ქადაგება ყოველთა წარმართთათვის არსებობდა, ანუ უბრალოდ ხალხებისთვის (ბერძნულად: ეთნოსებისთვის - ἔθνη), რაც ნიშნავს წარმართული და არაებრაული მსოფლიოსთვის. ეს კი მოითხოვდა და გულისხმობდა თავდაპირველი სახარების “თარგმანებას” სხვა ენათა ტერმინებსა და კატეგორიებში. პრობლემა დიდწილად გაადვილდა იმით, რომ იმ დროისათვის არსებობდა უნივერსალური ანუ საერთო ენა, საერთი თუნდაც ერთი “უნივერსალური” იმპერიის საზღვრებში.

AddThis Social Bookmark Button

ბოლოს განახლდა (SUNDAY, 16 OCTOBER 2011 16:32)

დაწვრილებით...

 
თავი VII. ერთობის საიდუმლო

მოიკითხეთ ერთმანეთი წმინდა ამბორით (I კორ. 16,20)

თანამედროვე ლიტურგიაში ასამაღლებელს – ”ვიყვარებოდეთ ურთიერთარს” – ისე მცირე დრო უკავია, რომ თითქმის არა გვაქვს საშუალება, ის კარგად გავიგონოთ, გავიგონოთ არა მარტო გარეგანი სმენით, არამედ – შინაგანითაც. დღეს ჩვენთვის ეს მხოლოდ ერთი ასამაღლებელთაგანია, რომელიც სარწმუნოების სიმბოლოს უძღვის წინ. მაგრამ ადრე ასე არ იყო. ძველი ეკლესიის ლიტურგიკული ძეგლებიდან გავიგებთ, რომ ამ ასამაღლებლის მერე მართლაც სრულდებოდა მშვიდობის ამბორი, რომელშიც მთელი ეკლესია, მთელი საკრებულო მონაწილეობდა.

AddThis Social Bookmark Button

ბოლოს განახლდა (SUNDAY, 16 OCTOBER 2011 16:32)

დაწვრილებით...

 

συνερχομένων ὑμῶν ἐν ἐκκλησίᾳ
შეკრებასა მას თქვენსა ეკლესიად (I კორ. 11,18)

“შეკრებასა მას თქვენსა ეკლესიად”, - სწერს პავლე მოციქული კორინთელებს, და მისთვის, ისევე როგორც მთელი ადრეული საქრისტიანოსთვის, ეს სიტყვები ეკუთვნის არა ტაძარს, არამედ შეკრების ბუნებასა და მიზანს. თვით სიტყვა - ἐκκλησίᾳ – როგორც ცნობილია, ნიშნავს “კრებას”. “შეკრება ეკლესიად”, ადრეული ქრისტიანობის გაგებით, ნიშნავს იმგვარი კრების შედგენას, რომლის მიზანია გამოარჩიოს და განახორციელოს ეკლესია.

AddThis Social Bookmark Button

ბოლოს განახლდა (SUNDAY, 16 OCTOBER 2011 16:33)

დაწვრილებით...

 

"კათოლიკეობა" შედარებით გვიანდელი წარმოშობის სიტყვაა. ეკლესიის მამების ნაშრომებსა და სარწმუნოების აღმსარებით ტექსტებში მხოლოდ ზედასრთავი "კათოლიკე" და "კათოლიკე ეკლესიისადმი" რწმენის აღიარება გვხვდება (კათოლიკი ეკკლისია - ბერძ.). ცნება "კათოლიკეობა" აბსტრაქტული იდეებისადმი მიდრეკილებას ასახავს, ხოლო ღმრთისმეტყველების შესწავლის საგანი კი თვით ეკლესიაა. წმინდა მამებს რომ საღმრთისმეტყველო მეცნიერების განსაკუთრებული განხრა, "ეკლესიოლოგია" განევითარებინათ (როგორც ეს თანამედროვე ღმრთისმეტყველებამ გააკეთა), შესაძლოა, გამოეყენებინათ კიდეც ტერმინი "კათოლიკეობა", როგორც ზედსართავი "კათოლიკეს" განზოგადება, ისევე, როგორც ჰიპოსტასური ერთიანობის განსაზღვრებისას საუბრობდნენ ქრისტეს "ღმრთაებრივობისა" (თეოტის - ბერძ.) და "კაცობრივების" (ანთროპოტის - ბერძ.) შესახებ.

AddThis Social Bookmark Button

ბოლოს განახლდა (SUNDAY, 16 OCTOBER 2011 16:38)

დაწვრილებით...

 
More Articles...